Als je vooral wilt helpen

Als ouder kun je ongemerkt helemaal in het helpen terechtkomen.

Wat heeft mijn kind nu echt nodig?
Hoe weet ik of ik help of juist te veel overneem?
Waar kan ik nog op vertrouwen als ik het zelf even niet weet?
Hoe blijf ik er voor mijn kind én voor mezelf?

Misschien zit je kind niet lekker in zijn vel. Angst of onzekerheid staat in de weg. School gaat niet meer vanzelf. Er is een diagnose of label gekomen. Of je voelt eenvoudigweg dat er iets speelt en je weet niet goed meer wat helpt.

En terwijl je zoekt naar antwoorden en houvast, kun je zelf steeds verder uit beeld raken.

Ik ken die plek.

Ook ik weet hoe het is om als ouder vooral bezig te zijn met begrijpen, zoeken, helpen en sterk blijven.

Wat mij enorm heeft geholpen, is gaan begrijpen hoe onze ervaring van binnenuit ontstaat. Dat inzicht bracht voor mij niet nóg iets wat ik moest doen, maar juist meer ruimte.

In onze gesprekken kijken we daarom niet alleen naar je kind.

We kijken ook naar wat er bij jou vanbinnen gebeurt, juist omdat je zo dichtbij staat.

Naar wat er gebeurt wanneer angst, verantwoordelijkheid of onzekerheid op de voorgrond komt. Naar wat jij ervaart en wat er misschien zichtbaar wordt als daar iets in verschuift.

Je kunt niet alles voor je kind oplossen.

Maar je kunt er wel zijn.

Luisteren. Naast je kind blijven staan. Ruimte laten voor wat je nog niet weet. En ervaren dat rust en vertrouwen niet afhankelijk hoeven te zijn van hoe het op dat moment met je kind gaat.